Exceptional pronouncements

Als een smeagol in de nacht

2010-06-11T20:33:00.001+02:00

Smeagol, wie of wat is dat ook alweer?
Misschien ben je een enorme Lord of the Rings-fan en weet je gelijk dat ik het over dat schizofrene wezen heb met een paar plukjes haar over zijn hoofd geplakt. Hij is nou niet echt moeders mooiste.

P. had het over het 's nachts naar binnen sneaken van zijn huis om daar een briefje voor zijn moeder neer te leggen dat hij ergens anders zou blijven overnachten, anders zou ze natuurlijk gelijk alle tv-programma's bellen waar er naar dierbaren wordt gezocht en de hele studio wordt verdronken met tranen en waar iedereen zijn of haar oren er bijna af vallen door het oergeschreeuw van de mensen die elkaar weer in de armen vliegen. Maar hoe glipt P. 's nachts zijn huis binnen?
''Als een smeagol in de nacht.''
Onze nachtbraker sluipt rond een uurtje of drie, vier, het huis binnen, waar hij zijn dierbare briefje neer legt. Plots verliest hij 50 % van zijn gewicht, vervormt zijn hoofd zodanig dat ie op een oud mannetje lijkt die een mislukte kikkermetamorfose heeft ondergaan.Hij wil zijn briefje niet meer neerleggen en blijft een uur in de keuken staan om afscheid te nemen van zijn 'precious'. Ineens hoort hij iemand van de trap af komen, streelt zijn kostbare briefje en geeft het nog een laatste kus. Met tranen in zijn ogen neemt hij vervolgens stappen terug, ondertussen met een liefkozende blik handkusjes uitdelend aan zijn dierbare papiertje. Dat papiertje betekent namelijk veel meer voor hem dan wij kunnen bedenken. Als hij de deur uit is gelopen, verandert zijn houding van liefdevol naar agressief; zijn alter ego is opgestaan. Hij beukt de deur open en bespringt zijn moeder, die het briefje zojuist aan het lezen was.
In paniek pakt ze het dichtstbijzijnde voorwerp wat ze pakken kan: een sladroger. Daarmee ramt ze een paar keer hard op het tere schedeltje van het lelijke mannetje en haar zoon komt weer terug. Opeens lijkt hij weer op een echte jongen van vlees en bloed en bedenkt zich wat hij aan het doen was. 'Hé euh, ik ga bij Pietje pitten. Yoooo! Wat zit je me nou raar aan te kijken?'

Barpoes

2010-04-26T21:16:00.001+02:00

Het is zondagmiddag en zoals altijd komt er wat familie onze koffiepads en theezakjes opmaken. Natuurlijk horen daar ook de nodige diepgaande gesprekken bij, waar ik dan sociaal verplicht even bij moet gaan zitten en moet doen alsof ik het heel interessant vind wat er allemaal voor nutteloze informatie wordt gedeeld. Zo ving ik bijvoorbeeld een gesprek op tussen mijn vader(Rob) en mijn opa(Jan), dat over een poes ging die altijd op de bar zat in het hotel waar grootvader een paar dagen in verbleef toen hij op vakantie was:

Jan: 'En dan 's morgens zit de poes al om half 9 op de bar.'

'Barpoes' aldus Rob, met een grijns.

Waar Jan niet op reageert.

'Ja en dan ging ik 's morgens kijken of hij er al zat, die dikke kater. En dan kwam er een vrouw aan en die zei: ''Meneer, we gaan pas om 9 uur open hoor!'' En toen zei ik: ''Mevrouw, ik kom niet om wat te drinken, ik kom voor de poes!''

Er zat niks anders op dan maar beleefd mee te lachen.

Re-ode aan Wietbos

2010-04-04T16:49:00.002+02:00

Ook jou moet ik bedanken. Dat je het zo waardeert dat ik je kennis heb laten maken met meloenthee, wat volgens jou onder de naam limoenthee door het leven ging. Dat je me zaterdag, met jouw ode aan mij, met tranen in mijn ogen, ondertussen raar aangestaard door onze bellende collega's in het callcenter omdat ik zo hard aan het lachen/huilen was, stuk hebt laten gaan. Dat jij net zo hard kunt lachen om een achternaam die niemand wenst te hebben, maar waarmee die mensen zich toch altijd moeten voorstellen. Iemand hoeft maar de telefoon op te nemen met 'Hallo, met meneer Kwakkel' en wij vegen de tranen uit onze ogen terwijl we over de grond rollen.
Dat je gewoon zonder schaamte met mij over straat durft te lopen, ook alsof iemand mij met een pistool op mijn hoofd gericht, gedwongen heeft om me belachelijk te gedragen omdat hij of zij me anders door mijn hoofd schiet. Dat jij dan gewoon mee doet. Wat ik me wel eens afvraag is of je dat uit medelijden met mij doet, of omdat je denkt dat ik jou anders door je hoofd schiet.
Dat we ons, ook al hebben we helemaal geen bijzondere plannen, toch altijd vermaken. Dat we midden in de nacht lopen te stuiteren als Bassie en Adriaan op speed, terwijl de rest half ligt te slapen.
Dat je, op die ene vroege morgen op Utrecht Centraal, 5 kwartier met me gewacht hebt om onze smaakpapillen kennis te laten maken met verse Starbucks-vloeistoffen. Het was het waard.
Dat je de enige bent die met me over straat zou kunnen lopen met Frank Sinatra-muziek dat hardop uit mijn telefoonspeakertje komt en waar we ons dan helemaal op uitleven alsof we auditie moeten doen voor een van zijn videoclips uit de vijftiger- en zestiger jaren, alleen dan de limited versie: zonder wandelstok.
Dat we nog STEEDS kunnen lachen om alle dingen die we een halfjaar geleden ook al hilarisch vonden en er nog steeds grappen om maken die andere mensen niet snappen.
Dat je me nog STEEDS serieus neemt. Geen omschrijving nodig.
Dat we, na een week met elkaar op vakantie te zijn geweest, nog STEEDS met elkaar uithangen.
Dat je me al die dagen die we tot nu toe samen hebben doorgebracht, je vriendschap en vertrouwen hebt gegeven.
Dat je gewoon een fucking ode aan me hebt geschreven.
Daarom schrijf ik nu een re-ode aan jou, ook al past 'ie niet bij mijn blog.

En dat laatste kan me op dit moment eigenlijk vrij weinig schelen.

Uitlubberen

2010-03-18T21:19:00.000+01:00

Ik kom thuis, ik tref moeder de vrouw bellend bankhangend aan.
Ik graai een pak drinken uit de koelkast en hoor:
'Nou, ik ga ophangen, dan kun jij lekker uitlubberen.'
Vraag jezelf op dit moment maar niet af wat er in mijn hoofd om ging.
Waarschijnlijk hetzelfde als wat er nu door jouw hoofd heen flitst.
Verschrikkelijke beelden.
Ik hoop dat je nog kunt slapen vannacht, het spijt me.

Schijtzwangere vogels

2010-02-07T19:02:00.001+01:00

Nog steeds op dezelfde verjaardag. Verjaardagen zijn goede bronnen voor het opvangen van hilarische opmerkingen.
Mijn opa en oma hebben een volière in hun prachtige tuin, waar mijn opa met liefde over vertelt:
'.. en er zijn een paar vogels schijnzwanger!'
Vader denkt grappig te zijn, wijst naar onze irritante, niet-tamme kloteparkieten en kraamt uit: 'Deze hier zijn schijtzwanger!'
Hij lacht, kijkt om zich heen om te zien wie het heeft gehoord en herhaalt het dan nog een keer, omdat mijn oom het niet gehoord had.
Ik zal proberen om het beeld te beschrijven wat ik toen voor mijn ogen kreeg:
De vogels zitten rustig in hun kooitje en worden langzaam steeds dikker en dikker. Ze kakken niet, want die kak verzamelt zich gewoon in hun buik. Op het gegeven moment verliezen ze vruchtwater en gaan ze op hun rug liggen. Puffen maar met die handel, hup één, twee, drie! Na een paar uur komt er een groot bolletje bruine zooi uitrollen en de vogels kunnen weer lekker doorvliegen in hun enorm grote kooi, 30 bij 30 centimer vliegruimte, jaja! En deze mooie gebeurtenis herhaalt zich elke week.

Vroege vogel

2010-02-07T15:57:00.000+01:00

Op een grauwe zondag in februari vierde mijn broertje zijn verjaardag.
Vanmiddag dus, maar ik vond het leuker om die zin in de verleden tijd te zetten
Opa deelt mee: 'ik heb van de week voor het eerst een beurt gehad.'
Mijn oom reageert: 'Zo, daar ben je dan wel lekker laat mee!'
Hij snapte waar ik om lachte en lachte na zijn eigen opmerking nog tien keer zo hard.
De rest van de familie keek ons aan alsof we van planeet Pluto kwamen.

Hij voelt zich net een boom in de winter

2010-02-07T14:12:00.001+01:00

N. is moe.
We zijn op school.
Ik loop de trap op, hij sjokt achter me aan.
'Kom op jochie, je kunt het wel. Is het zo zwaar?'
Stap voor stap, zucht na zucht, komt hij uiteindelijk toch boven.
'Als ik zo vroeg op moet staan, voel ik me net een boom in de winter.
Kaal en zonder bladeren.'
1: hij heeft nog genoeg haar op zijn hoofd, geen kalend plekje te zien.
2: ik snap best dat hij graag op Treeman wil lijken, maar hij heeft geen ledematen die eruit zien als takken. Misschien heeft hij wél ergens bladeren op zijn lichaam die hij verbergt in het openbaar. Als ik ooit een glimp van die bladeren te zien krijg, dan pas zal ik weten dat zijn opmerking terecht was.
Maar voor nu staat mijn standpunt vast: N. is géén boom.
Bestaan er ook testen om te testen of je eigenlijk een boom bent?

Gayporn-movie? Waar dan?

2010-02-03T17:33:00.000+01:00

Na een zwaar tentamen komt N. uitgeput de deur uit.
'Hoe ging het?' vraag ik.
'Nou, alsof ik gedwongen in een gayporn-movie zat.'
Arme jongen.
Ik denk dat hij hallucineert, want er was nergens in de hele school een set van een gayporn-movie te bekennen. Ik hoop dan maar voor hem dat hij het tentamen goed heeft gemaakt en zich niet de hele tijd druk heeft zitten maken of zijn achterwerk wel goed uitkwam in de positie waarin hij zat.
Gedwongen meespelen in zo'n film en tegelijkertijd een tentamen maken.. vreemde combinatie!
Een carrière als scriptschrijver zit er voor hem niet in denk ik, laten we maar hopen dat zijn tentamen goed is gegaan, ondanks dat hij last had van hallucinaties.

Gesmolten E.T.

2010-02-01T21:34:00.000+01:00

'Dat wijf lijkt net op een gesmolten E.T.!'

Je zou maar op een bruin hoopje gesmolten poep lijken met 2 ogen, een mond die op je rug zit en één magische vinger die er bovenuit steekt..

Dat lijkt me nou niet bepaald handig.

Hoe beweeg je je voort?

Mogelijke oplossing: in een mini-scootmobiel, en met je vinger bestuur je het voertuig, hopend dat er geen kwaadaardige mensen zijn die je gevaarte in willen pikken door gewoonweg op je te gaan zitten.

Hoe doe je boodschappen?

Mogelijke oplossing: bestel ze via internet. Met je magische vinger kun je wel met een computer overweg.

Hoe doe je je behoeften?

Mogelijke oplossing: die hoef je niet te doen. Hoe kan een gesmolten E.T. nou schijten?

Hoe eet je?

Mogelijke oplossing: je stuwt het eten gewoon tussen je hangende, gesmolten lichaam. Als je maar hard genoeg duwt met die magische vinger van je, dan komt het vanzelf binnen.

Hoe drink je?

Mogelijke oplossing: je gaat er gewoon in liggen. Je gesmolten

gestalte neemt het vanzelf wel op, net als wortels van een boom het water in de grond op nemen.

Hoe kom je aan een levenspartner?

Mogelijke oplossing: is er niet. Je hebt gewoon pech. 'Tree man' (de man die eruit ziet alsof zijn moeder seks heeft gehad met een boom) heeft ook geen vrouw en die ziet er nog beter uit dan jij.

Wat moet diegene een gecompliceerd leven hebben..

TENZIJ: je je vrienden en familie van buiten de aarde op roept ('E.T. phone hoooooome..'om je een nieuw lichaam te geven. Aliëns kunnen toch alles.

vreemde trekkerfan

2010-02-01T21:08:00.000+01:00

'Ik heb iemand in de buurt en daar de zus van, die lijkt op een broer, en die is helemaal gek van trekkers.'
Hoe zou die trekkerfan er uitzien?

Knaap is 2,50?

2010-01-27T23:18:00.000+01:00

Zaterdag- op zondagnacht, lichtelijk(sarcasme, sarcasme!) onder invloed.
Hoe we op het onderwerp kwamen, ik weet het niet.
S. denkt terug aan de tijden die nog niet overgenomen waren door onze beste vriend, de Euro.

'Vroeger had je toch 2,50 en dat heette toch een knaap?'
- 'Nee.'
'Ooooh nee! KNAKEN!
Je bent een fijne knaak, je doet je moeder veel deugd.'

Wekterurtem

2010-01-27T23:12:00.001+01:00

'Ik probeer te slapen zetjeu de wekker af wekterurtem'

rara, wat heeft die uitgespookt?

Tribute: Martin Bril

2010-01-27T11:52:00.005+01:00

De meest droge column die ik ooit heb gelezen is 'Chips', van Martin Bril.

Oké, dit hoort niet bij het idee van Exceptional Pronouncements, maar toch wil ik het even delen.

Gewoon om een eerbetoon te doen aan meneer Bril.

Chips.

In de trein zat ik naast een man met een zak chips. Eigenlijk moet ik zeggen: naast mij zat een zak chips met een man. Zo groot was de zak en zo klein de man, die zich duidelijk had voorgenomen de hele zak leeg te eten. Dat wist ik op het moment dat hij de zak opende – dat ging met een geweld waar de honden geen brood van lusten. Prompt dacht ik aan mijn eigen hond, een beest waar geen kwaad in zit. Was ik maar thuis met de hond aan mijn voeten. Maar nee, ik was op reis.

Het eerste dat mij duidelijk werd nadat de zak was geopend, was dat het hier een zak chips met uiensmaak betrof. De lucht was zo overweldigend dat ik wanhopig om me heen keek of er geen andere zitplaats in het compartiment was, maar helaas: ik zat in een volle trein. Het is een aardig idee, openbaar vervoer, maar er maken te veel mensen gebruik van. Lekker sporen in een lege trein heeft charmes, maar kom daar maar eens om. De Nederlandse treinen zitten altijd stampvol. Maar goed, daar gaat het nier niet om. Het gaat hier om een zak chips en een man.

Ondanks zijn honger ontging het de man niet dat ik met een draaiend hoofd en dichtgeknepen neus naast hem zat. Hij keek verbaasd opzij. Een verband met de geopende zak op zijn schoot zag hij niet, en mij een handvol aanbieden kwam gelukkig niet in hem op. Nou ja, zag ik hem denken, een halvegare. En toen begon het eten. Ik weet niet of u wel eens in een volle trein naast een chipsetende volwassen man van een jaar of 40 heeft gezeten, maar ik kan u verzekeren dat het geen pretje is. De hel, dat zijn de anderen, bedacht ooit Jean-Paul Sartre, en daar is geen speld tussen te krijgen. Het was niet zo dat mijn buurman af en toe een krokant gebakken aardappelschijfje uit de zak pakte en dat dan liefdevol in zijn mond stak om het rustig kauwend te verorberen, nee, hij knalde zijn vuist de zak in, draaide er woest in rond tot hij voldoende chips te pakken had en propte dan genoemde hoeveelheid in zijn mond, die nog bezig was met de vorige lading. Ik vroeg mij af of de chipsindustrie bewust krakende zakken gebruikte; zou die herrie de begeerte aanwakkeren? Het moet wel, want ik heb nog nooit chips in een geluidloze plastic zak gezien, terwijl het toch moet kunnen. Je zit dan natuurlijk nog steeds met het lawaai van de chips zelf, maar, je kunt niet alles hebben. Hoewel, waarom niet? Waarom zijn er eigenlijk chips? Het leven is best draaglijk zónder chips! En zeker voor een volwassen man.

Mijn buurman dacht daar anders over. Hij bleef maar eten. Het leek de wonderbaarlijke visvangst wel, zo ontzettend veel chips kwamen er uit zijn gezinszak. Er kwam geen einde aan. Moest ik er iets van zeggen? Ik zag om mij heen medereizigers verontwaardigd onze kant op kijken. Ook zij hadden last van de knerpende, krakende zak en het angstaanjagende gesmak. Straks gingen ze nog denken dat ik bij de chipseter hoorde. Ik sloeg snel een krant open, lekker breed, zodat mijn buurman er goed veel last van had. Helaas was hij van het slag dat meteen voor de eigen rechten opkomt. ‘Pardon’, zei hij met volle mond, ‘uw krant...’ En ik vouwde het kreng op tot leesbare proporties. Buiten gleden weilanden voorbij. Aan de horizon lagen kleine dorpen. Het was donker aan het worden. Ik dacht aan mijn reisdoel en aan mijn moeder, die chips en pinda’s nog op schaaltjes serveerde en de zakken met wasknijpers afsloot en verstopte in de meterkast. Zou zij op dit moment, het tijdstip was ernaar, met een zak wokkels op schoot op de bank zitten en van haar sherry nippen?

Naast mij was de zak leeg. De man propte hem in het prullenbakje en begon toen aan de gebitsreiniging. Hierbij kwamen angstaanjagende geluiden vrij. Ik overwoog hem de schedel in te slaan, maar zag ervan af. Al die moeite.

Het 'heen en weer'

2010-01-17T13:38:00.001+01:00

'Ik hoestte me het heen en weer!'
'Krijg toch het heen en weer!'

Waar komt dat toch vandaan, dat 'heen en weer'?
Hoe kan iemand zich het heen en weer hoesten?
Als iemand je het heen en weer toe wenst, is dat niet best.
Mijn visualisatie: zó hard hoesten dat je heel snel heen en weer gaat bewegen.
Is het een bijverschijnsel van hoesten?
Ik denk dat ik maar eens aan de dokter ga vragen hoe dat zit..

Het leed dat familie over de vloer met kerstdagen heet.

2010-01-10T21:18:00.002+01:00

Kerst.
De kerstdagen zijn twee speciale dagen op onze kalender, waarop men vaak iets gaat doen wat men elk jaar doet. Een beetje hypocriet, niet? Iets 'leuks doen' met familie. En onder dat 'leuks doen' verstaat men meestal het werkwoord eten. Mensen, waar is de inspiratie? Er staan boekjes en websites vol met ideeën die je kunt doen als je een dag 'iets leuks' wil gaan doen, maar mijn theorie is dat mijn familie denkt dat het traditie is om met kerst gewoon lekker standaard te gaan eten met z'n allen. Opgedost en al. En dat noemen ze dan 'iets leuks doen'?
Elk jaar kijk ik er weer niet naar uit.
Patrick ook niet.
Hij wist al precies hoe het er bij hem thuis aan toe zou gaan:
"Patrick, trek jij even nette kleren aan, er is visite!"
'Komen ze binnen, knallen ze de deuren open, gooien hun jassen neer, gaan gelijk gebruik maken van het toilet, pakken meteen de lekkerste plekjes in de kamer..kan ik weer op een houten kruk gaan zitten!
Bij de deur naar de keuken uiteraard, want dan kan ik elke keer drinken pakken voor iedereen.
"Ooooooh wat ben je toch groot geworden, mag ik een cola?"

Zitten we hier straks met 12 man, en dan mag IK al die rotzooi weer op gaan ruimen.
Heb ik zo’n hekel aan!
Ben ik alles aan het opruimen, ik ruim de tafel af en doe nog allemaal nuttige dingen en dan roept de hele familie: "Ahh, doet hij alles alleen?!"
Als je nou gewoon met je luie reet OPSTAAT, kun je meehelpen!

Even later meldde hij een paar interessante uitspraken die vanuit zijn familie afkomstig was:
'Wat zit er voor gras op die ham?' Het gerecht: bonen met beenham. Met gras? Natuurlijk niet.
'Zonde van de kippenpootjes!'
- 'Hoezo? Die kippen lopen niet meer weg hoor!'

O, wat zal het gezellig zijn daar!
Arme Patrick.

Bij mij thuis was het ook heel erg amusant, de meest oninteressante uitspraken vlogen mijn oren in.
Zeven minuten lang praten ze over rookmelders. Hoe krijgen ze het voor elkaar? Hoe komen ze op dat onderwerp? Respect, respect.

Mijn opa heeft een nieuwe tv. Ook dat onderwerp komt wel een stuk of acht keer terug tijdens het eten, het was hét onderwerp van de eerste kerstdag.
'.. en dan denk ik: stel dat ik nu mijn oude tv terug had. Dan denk ik echt TSJOEMM wat een klein beeld!'
'Die hoek waar de tv nu staat lijkt veel groter. Dat komt door de zwarte rand van de tv.'
Zoek het verband tussen de grootte van een hoek en een zwarte rand van een tv. Ik kan het niet vinden.

Mijn vaders kant van de familie houdt nogal veel van dieren. Als ze op visite komen, is het Sparky (ik heb de naam van ons kleine keffertje niet bedacht) voor en Sparky na.
Als mijn opa en zijn vriendin bij ons op de bank zitten, heeft er altijd één van hen de hond in hun armen. Dit keer was het de vriendin van mijn opa. Met een tedere blik in zijn ogen, keek mijn opa naar Sparky.
'Zo'n lekker diertje dit, hè. Zo'n lief snoetje! Jaaaaaa... braaf beesie! Braaf beesie!' En hij geeft haar liefdevol een kus op haar kop, waar ook maar nét ruimte genoeg is voor zijn gerimpelde lippen op de zachte hoofdhaartjes. Even later komt mijn vader aangelopen met z'n camera en kraamt uit: 'Ik heb een foto van Sparky gemaakt, en ingezoomd op neus is het net een uilenkop!' Ik voelde me op dat moment nogal volwassen. Mijn tante, ook aanwezig, had een botje meegenomen. Op het gegeven moment gaat ze op de grond liggen, kijkt onder het kastje waar de mand van de hond staat en vraagt zichzelf hardop af: 'Waar is dat botje nou gebleven? Heeft ze 'm al op?' En daarna vraagt ze aan iedereen of hij/zij weet of de hond het botje al op heeft. Ja, ze maakt zich écht druk over een botje.

Mijn opa kijkt naar onze elektrische dichte haard en roept mijn vader: 'Rob, rob! Er moet extra hout op de kachel, het is bijna op!' Hij is natuurlijk opgegroeid met kolenkacheltjes.

Toen ze de deur uit gingen, kon ik ein-de-lijk hardop lachen.
Op naar de volgende kerstdagen!